ميو نه تنهايي شهر شبم     تويه يک اتا قه چار گوشه و تنگ

دل من به سوي تو پر زدو رفت  پر کشيد از قفس سنگيو سخت

من از سکوت مطلق شب  از اسمون پر ستاره

از اشکا ي ميون چشمام از اين دلاي پاره پاره

از اون درخت خسته ي پير که خم شده ميونه باغچه

از اون مترسک تو صحرا که زل زده به پيچ جاده

از اون پرنده ي تو سرما که خشکيده رو شاخه ي خشک

که جيغ ممتدش تو سرما سکوت مطلق منو کشت

به ياد اون چشات مي فتم  به ياده اون همه غرورت

به ياد اين دل شکسته به ياد اون سنگ صبورت

نگاهي به گذشته

کوچه باغ تنهايي

يارم ان است که طاقت دارد
به همه زشتي ام عادت دارد
به همه ذات بدم اين همه بد
که به هر لحظه به من حق دارد

مرد شب

دلا در نوبهار خود به برگ دل سيه بستي

به جاي سبز پر رنگي نشاني از خطا بستي

خطا کردم خطا کارم گنه کردم گنه کارم

ولي ان درگه عشقت چرا بر اين سزا بستي

سزايم از پي عقل است نه از دست دل عاشق

خرد کرده جفا بر تو چرا در بر دلم بستي

خرد از دل سوا دانم که هر يک از يکي رنگ است

خرد عقل است و دل عاشق دل عاشق همه هستي

اميد به رهايي نيست از حلقه ي دار تو

اين دار مکافات است بنداز فداي تو

قلبم شده رسوا با ان ناز نگاه  تو

از صبح صحر تا شب حرفش همه ياد تو

هرگز زنگاه تو هشيار نخواهم  شد

صد قصه و شعر حرف است جانم به فداي تو

ز محبوبم ز معشوقم ز يارم         هزاران کينه ها در سينه دارم

که هر لحظه ز يادش من شوم باز      چرا نگذاشت من را در سراغاز

منم که گريه ها در سينه دارم          هزاران کينه ها در سينه دارم

که اين تنگ گلابش از گدايي          پر از خون گشته از درد جدايي

 

صداي خسته دل را کنم در سينه ام پنهان

اگر چه غم فراوان است ولي انکار ان اسان

هزاران قفل و گنجينه بود در اين خرابستان

که هر قفلي ز ان بشکست صداي هق هقم گريان

چرا قلبم به اين زندان اسير است؟
چرا و هزاران چرا؟
من شکستن غرورم را هر روز به عينه مي بينم

به چه جرم؟
هر صبح که بر مي خيزم و مي بينم  که هنوز زنده ام  غرورم مي شکند

خرد مي شوم و و وجودم اتش مي گيرد

خدا من را هنوز لايق مرگ ندانسته

هنوز خدا حتي مرا لايق اتش جهنم ندانسته
خداوندا گناهم چيست؟

زندگي ؟محبت؟دوست داشتن؟عاطفه؟
چرا؟
چرا به هر يک از کوچه هاي دلم که پاي مي گذارم بم بست است؟
خدايا وقتي که به خود مي انديشم عرقي سرد بر پيشا ني ام ظاهر مي شود
و بقضي سنگين گلويم را مي گيرد

که چرا ؟چرا امده ام؟

خدايا گلويم پر شده از اين چرا ها؟
و تا حد مرگ گلويم را مي فشارد و عذابم مي دهد
 چرا؟

سروده من

اين همه جام مي روضه رضوان چه شود     اين همه قطره و دريا نشدن ها چه شود
هر که از بهر وجودش به کسي خير رساند   پاسخش درد بود مهر و تمنا چه شود
ان شقايق که قدي راست نمودونفسي را گزراند  
عاقبت خم شدو بشکست شکستن چه شود

چه کني مهر چه کين و چه تمنا و وصال      عاقبت مرگ بود پاسخ دنيا چه شود

مرد شب

چه مي شد درفراق ديدن يار               پديد ايد به ساعت روز ديدار
که نفرين و نفرين ونفرين                     به هر لحظه پس از تجديد ديدار
چه مي شد گل برويد بر سر باد           نه از بد کاميش در وادي خار
چه مي شد از خيال عشق ان يار         که زين واهي شوم يک لحظه بيدار
کند من را به تو بيخم گرفتار                 به مانند سگ پا گرد پا کار
سروده من

پي ان چشم زيبايت هزاران بخل و نفرت هست
پي ان چشمه ي روشن بود زندان اسارت هست
دگر قلبم رهايي يافت ذ دست پوشش گرمت
که قلب من فنا گشته به دست و چنگ بي رحمت
دگر در دل اميدي نيست به برگشتن به عشق تو
هزاران درد و نفرت باد به قلب بي سرشت تو
سروده من               

من براي تو ميخونم همه ي عاطفه هامو
پشت سر قلب شکسته پيش رو خاطره هامو
خاطراتم تلخ و غمگين
غم عشق ومن مسکين
صداي هق هق گريه توي يک خلوت ننگين
ياد اون نگاه تلخت پشت يک سکوت دائم
صداي گرفته ي من در جواب توي ظالم
پاسخ تو خنده اي بود در جواب غم پرستم
که با صد زبون بي حرف هي مي گفت عاشقت هستم

سروده من